Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sevmeyi öğrendim, yalanı, kini, öfkeyi sevmesem de.
Kacmayı öğrendim insanlardan, haksızlığı, nefreti.
Kısaca insanlığı yitirdiğimizi öğrendim üzüldüm.
Dolu olduğum gecelerde bile dostumun kendim olduğunu öğrendim.
Arkadaşı yanlış ifade ettiğimizi öğrendim geç de olsa.
Gerçek dünyada yaşayan yalan her şeyi öğrendim.
Yaşamında yalan olduğunu öğrendim koskoca yalan.
Kayıt Tarihi : 31.1.2002 19:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
yazıklar olsun ya,
şiir şöyle yazılmalıdır....
hiç nefessiz kalmadım sende…;
hiçbir ikliminde soluğum kesilmedi,
gözlerinin derinliklerindeyken…,
varlığımı bağlayıp tutunduğum cansın,
alın yazım,
müjdemsin sen benim, sevincim;
simsiy/ah hakikatim ve hakikatlim,
kaderim…,
işaretlerinle yükseliyorum basamak basamak,
uzaklıkta yakınımsın sen benim,
serinliğim,
ışığımsın sen benim,
sır kâtibim…,
ah;
bana pür/nûrdur senin nârın,
ağyarını alev alev yakar,
kandilimsin gönlüm ve lisanımda,
yıkandım yüreğindeki esrarlı ırmakta
ve çağladım;
aşkınla yoğrulup ötelere ağladım…,
seni üzgün bulsam ben solarım,
iyi görmeliyim sürekli seni,
ki belki bencillik,
belki haksızlık bu bilemem,
yakıştıran yaradan sana sevdanın karasını,
bir de ben yakıştırdım kendimi yamacına,
senden habersiz,
ah;
TÜM YORUMLAR (26)