Bazen yaşadığın hayatta,
Çıkmaz sokakta yürür gibisin.
Ucu belli nereye gittiğin ortada,
Sadece görevler sunulmuş sana.
Önüne serilmiş yaşam alanın,
Senden beklentilerden oluşan,
Kalın çizgilerle sınırlı mahpusun.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta