Yaşadıgımız hayatlar Çok acı

Yaşadığımız hayatlar çok acı,
Bir şarkıda dökülür insan sancı sancı.
“Unuttum” dediklerimiz bir bir çıkar,
Bir şiirde ağlar içimizdeki yalnızlık.

Siyah sandığımız hayatları,
Beyaz düşlerle yaşarız gizli gizli.
“İyi günler gelecek” diye hayal kurar,
Umut ederiz içten içe, sessizli.

Her şey elimizde sanırken aslında,
Biz sevdik, biz kaybettik defalarca.
Bir hiç uğruna verdik kalbimizi,
Hediye ettik sevdiklerimize hoyratça.

“Anlat” diyor beni düşünenler şimdi,
Bu enkaza sürükleyen de demişti aynı.
Gelde anlat bir başkasına bu yangını,
Kül olmuş kalbin hangi dili kaldı?

İlk kez konuşan bir çocuk gibiydim,
Heyecanlıydım, umutluydum, saf ve derin.
Anlatmıştım oysa her şeyi bir bir,
Ama ne heves kaldı, ne de eski sevinç.

Duygular anılara sürgün artık,
Sözler yarım, cümleler kırık.
Sadece bir “neyse” kaldı geriye,
Buna da… Eyvallah dedik, alıştık.