Yas Şiiri - Yusuf Miskini

Bahçem yoktu,
Çobançantası ve bir kuru dal,
Kaç mevsim eskittim.
Sormadı bana arı,
Hani bal.

Dallar eğrildi,
O çocuk eğrildi,
Hasrettir bunun çaresi...

Hani prangalar, hani cam kırıkları,
El dedin bana, el oldum...

Ben sevgi tohumlarını artık yeşertemiyorum,
Ben sevgiyi göndüm betona, yesertemiyorum...

Yasım baki,
Şu dünyadaki yasım.

Hadi gel al öfkeni,
Kalbimi aç, içindekine bak.

Bahar geldi, yeşillendi dallar,
Ben o yüreklerde bıraktıklarımı alamıyorum.

Yasım; bir dünyalı olmamdan ötürüdür,
Kara kalem yazamaz.
Ben yanlışları düzeltemiyorum...

Sevgiyi ve aşkı yaktım,
Ben orman istiyorum...