Avazım çıktığı kadar sustum,
Konuşsam ne olacaktı ki?
Belki anlardı dilsizliğimden, ne söylememeye çalıştığımı...
Gök duydu, yer anladı, herkes bildi, O hissetmedi.
Cenazesini yeni kaldırdım umutlarımın,
Kırkını tutuyorum ardından, hiç ağlamadan...
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta