Doğmamış güne seslenesim var, bence doğma, sen de yanma. Senin umutları yüklenip çıktığın o yola, çiçek eken yok burada. Karamsarlık veba oldu insanlığa, isyan ateşiyle kül oldu hâya. Saf yürekler aldatıldı yalanla, aldatan kandı ama kâr sandı güya. Hakk nasip etmez görmeyi ona, gelip geçer bu günler o hep âmâ. Kalpler olmuş kömürden kara, ağlayan garipler kimin umurunda. Sahi mutlu olan var mı acaba? Hayır, alıştık kendimizi kandırmaya. Herşey yalan, Dünya kuru bir kavga, tan batıdan ağarmadan bitmez bu dava...
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta