Yarım Şiirler Şiiri - Toska Si

Gökten yarım müsveddeler düşüyor,
İnsanlar üstüne basıyor,
Topluyorum tüm hepsini,
Yarım müsveddelere yırtık şiirler yazıyorum.
Kelimelerimde artık çamura bulanmış oluyor.
Ben artık yarım şiirlerimi hiçbir yere yamayamıyorum, Didem abla.

Yemek kaynarken içine bir tutam şiir atıyorum,
Acı oluyor.
Şiirleri toplayıp bir kitap ediyorum,
Okunmuyor.
Şu betonarme dünyada renkli yalanlar söylüyorlar,
Komik kaçıyor.
Benim şakalarım renksiz kalıyor,
Gülmüyorlar, Didem abla.

Ben artık kelimeleri kirlenmiş bir şair,
Tütsüler yakıp gül suyu ile temizlesem,
Aklanır mı şiirlerim?

Ben hangi oyunun kurucusu olsam,
Aciz bir hayalet ruhunu oynuyorum.
Ölüm hep bir dönem istenir,
İstenir öyle değil mi?
Ve istenen vazgeçilince bulur seni.
Yeni diller bulmaya takatim yok,
İnsan tanımayada
Şimdi canım uzak diyarlarda
Bir kedinin başını okşamak istiyor durmadan...
Acı hiç durmadan ayak ucuma takılıyor,
Tepe taklat bir hayatın ortasına düşüyorum.
Son dizesiz şiirlerin acısını anlayamazlar mı?
Ve ağrı şimdi İstanbulda bir bodrum katı.

Zilimiz kuş sesi şeklinde,
Ama her gelen huzurda vermiyor.
Mavi gölleride kirlettiler,
Ben artık huzura da şiir yamayamıyorum, Didem abla.

Parmaklı dizelerim var artık,
Tüm imlâyı hapsettim.
Lakin kelimeler başıboş bırakılmıyor,
Hapishane kaçkını ruhumu kelimelere gardiyan kıldım.
Büyük sedir ağaçlarından,
Küçük sedirler yaptı babam.
Binlerce kötü şarkı dinledim,
Artık ben de alışığım.
Artık ben de kara.
Arkamda buruşuk, çamurlu kağıtlar,
Önüme huzurlu bir rüzgar esintisi aldım.
Bu şiiri de bir müsveddenin arka yüzüne yazdım,
Bu şiiri de böylece yarım bıraktım.
Hiçbir şiiri ölümüne yamayamadım yine de, Didem abla.