Dişiliğin dergisinde yitik kelimeler, kübik simgeler,
ama yalnız ama yalnızcık, azalırken iklimlerde düşler,
bedeninin ayrıntılarında gencecik uzuyor şu kirpiklerin;
sokakları sensizliğe alıştırıyorum karanlıkta yalpalanan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta