Yarım kalanlar Şiiri - Yakup Ferzan

Sen susmayı seçtin.
Anlatmadın, Ağlamadında
Çünkü sen,
Acının paylaşıldıkça azalacağına değil, derinleşeceğine inananlardansın.

Birini sevdin…
Öyle yüzeysel değil,
öyle geçici hiç değil.
Sevdiğinde kök saldın;
umutlarını hayallerine sarıp
Gökyüzüne bıraktın.

Ama, senin kadar derin sevmeyi bilenler olmadı. Ve sen, bunu kimseye yük etmemek için i
çine gömdün. Çünkü bazen, konuşmanın
bir anlamı olmadığını anlar insan…

Geceleri herkes uyurken,
sen hep aynı cümleyi düşündün:
“Ben bunu hiç hak etmedim…”

Ama ,
yine de vazgeçmedin.
Yine de bağırmadın.
Oysa sen, kırıldığında daha da sessizleşirsin. Çünkü bazen, konuşmanın bir anlamı
olmadığını anlar insan…

İçinde ,
Koca bir mezarlık kazarsın:
konuşulmayanları,
verilmiş sözleri,
yarım kalan cümleleri…
Helalleşemediğin ne varsa
bir, bir koyar, Gömmeyi öğrenirsin.

Ve sen her sabah,
hiçbir şey olmamış gibi
HAYAT’a devam edersin.
Çünkü bazen,
konuşmanın bir anlamı olmadığını
anlar insan…

///

İnsan,
her gün kendine söylediği
yalanın içinde boğulur.
Sanır ki, suyun kendisi imtihandır.
Oysa ölüm, yalana tutulmuş bir aynadır.
Çünkü insan, kendine sırlıdır.

Herkesin içinde
Kendi batırdığı bir güneşi vardır;
hani doğmayı unutan…
İşte o zaman anlarsın:
bir Vedanın gölgesi düşer
vaktinden evvel yeryüzüne susarsın.
Çünkü Bazen Konuşmanın
bir anlamı olmadığını anlar insan..

İçimde kopan fırtınayı kimseler duymaz.
Her gün biraz daha eksilirim kendimden.
Her gün yalnızlığım biraz daha derine çöker.
Her gün sessizce kanarım.

Ayakta durur,
Titreyerek Umutlarım
Bu yol nereye çıkar bilmiyorum.
Nerede biter bu yorgun yürüyüş, bilmiyorum.

Sabahlarım, Silinmiş gökyüzümden,
Gecenin hükmü sürer yer yüzüm de.
Omuzlarım, taşınmaz bir yükle ezilmiştir.
Bazen yaşamanın bir anlamı kalmadığını
işte o zaman anlar insan.

Çünkü;
Yüreği soğuyanın savaşı Biter
....