Yarım Kalanlar Şiiri - Hamit Atay

YARIM KALANLAR

Yarım kaldı ne varsa,
Bir şarkı sözü gibi dudaklarımda,
Ne söylesem eksik,
Ne sussam tamam gibi.

Bir vedanın ardından asılı kaldı cümleler,
Bir gülüşün ortasında kırıldı umutlar.
Yarım kalan hayaller var,
Bir çocuk gülüşü gibi saf,

Bir anı kadar kısa,
Bir ömür kadar uzun.
Başlayıp bitiremediklerimiz gibi,
İçimize çektiğimiz son nefesin yarısı.

Yarım kaldı yollar da,
Adımlarım dönmedi geri,
Bir kavşakta unuttum seni,
Ne sağa dönebildim, ne sola,

Bir çizgide kaldı kalbim,
Ne tamamen gitti, ne de kalabildi orada.
Yarım kalan sevgiler var,
Bir tarafı yanık, bir tarafı donuk,

Ne tam söndü, ne tam yandı,
Küllerinde bekliyor hâlâ bir “belki”.
Bir mektubun son cümlesi gibiyiz,
Ne gönderilmiş, ne yırtılmış hâlde.

Yarım kaldı içimdeki ben,
Bir yanım yaşamak isterken,
Diğer yanım susmayı seçti.
Bir elin dokunuşunu unutmayan kalbim,

Zamanla bile anlaşamadı.
Şimdi anlıyorum,
Tam olan hiçbir şey kalmaz bu hayatta,
Biraz eksik, biraz fazla,

Hep bir yerinden sızlar insan.
Ve en çok da yarım kalanlar yakar,
Çünkü onlar,
Hiçbir zaman tam olamayacağını bile bile
Kalbimizin bir köşesinde yaşamaya devam ederler.

Hamit Atay