Yarım Kalan Şiir... Şiiri - Döndü Dülger

İkimizde şiir severdik.
Satırlar arasında ki duyguyla gönlü meşke erdirirdik.
İkimizin de gözyaşları hemen hazırdı akmaya.
Bir kelimede batar, bir sözcükte dirilirdik.

İkimizde yüreği avuçlarında gezenlerdendik.
Bir hüzünlü bakış varsa biz orda biterdik.
Yüzler gülse, gönüller şen olsa bize yeterdi.
En çok biz birbirimize yetemeyendik.

İkimizde kuşlara, toprağa, maviye tutkunduk.
Denizin dalgasını yüreğimizde coştururduk.
Hele ki musiki varsa orda dikkat kesilir,
Biz aslında kavuşamadığımız her anı notalardan bilirdik.

Biz birbirine vurgun, biz ayrılığa sürgün iki sevda zedeydik.
Bazen deli bir fırtına, bazen sakin bir liman,
Bazen de yolunu kaybetmiş bir çocuk gibiydik.
Ne tamdık, ne de tamamlanandık.
Sustukça yandığımız, özledikçe büyüttüğümüz bir sevdanın izdüşümünde,
Birbirimizin içinde kaybolmuş silinmez bir izdik...

Biz zamanı yaşayanlardan değil, kaybedenlerdik.
Geç bulup, hiç buluşamayandık.
Şimdi biz her satırda ayrı ayrı ağlayan,
Aynı duygunun içinde nefes alıp,
Ayrı hayatlarda nefeslerimizi tükettik....
Döndü Dülger