Yarım Asrın Destanı (1950-2000)

Elli yılı süzdüm mazi yolundan
Bir tarih geçiyor sağından solundan
Zaman tutup çekti bizi kolundan
Yürekte sızlayan bir yan kaldı.

Ellilerde yollar bitti, asfaltlar geldi
Karasaban sustu, bağrını deldi
Traktörün borcu da uykuyu çeldi
Tarihe düşülen bir şan kaldı.

Altmışın başında gurbet göründü
Babalar, amcalar yola büründü
Gidenlerin ardından sular döküldü
Sılada bekleyen bir can kaldı.

Münih’in kahrını mektuplar bildirdi
Hasret kokusuyla gözyaşını sildirdi
Gurbet acısı canımızdan bezdirdi
Boynu bükük nice fidan kaldı.

Yetmişli yıllarda ekranlar karardı
Pilli radyoların vakti kadardı
Siyah-beyaz düşler herkesi sardı
Dillerde bitmeyen bir zan kaldı.

Seksenin darbesi vurdu kapıya
Sessizlik kazındı her bir yapıya
Zeval geldi dilde olan tapuya
Gönülde sızlayan hicran kaldı.

Doksanlar gelince değişim azaldı
Betonlar yükseldi, toprağı kazıldı
Kerpiç evler artık tarihe yazıldı
Maziden bizlere devran kaldı.

Okuyan çocuklar dönmedi geri
Şehirler yuttu o yiğit erleri
Mektepli siliyor akın terleri
Bağlarda sahipsiz harman kaldı.

İki bin yılında başka çağa erdik
Ekranın sırrına ne canlar verdik
Gönül bağlarını biz ele gerdik
Bozkırın bağrında bir noksan kaldı.

Vakit doldu artık, devir değişti
Eski lezzet gitti seyir değişti
Yepyeni asırda nesil değişti
Sönmeyen asil bir irfan kaldı.

Köşektaş bağrında, çeşme başında
Tarih nişanı var her bir taşında
Hüzün demleniyor yaşlı aşında
Gözlerde tüten bir duman kaldı.