Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Yine gül yaprakları gibi açılmış şiiriniz.Ama aplanızdan çok kendi iç hesaplaşmanızı anlatmış gibisiniz.Hoş her şiir de muhakkak iç gözlemimiz yer alır ya.
Ve siz kendinizi şair görmeseniz de ben oldukça güçlü bir şair olarak görüyorum sizi.Bugün günün şiiri köşesinde okuyuculara şiir sipariş ettim.Ancak tek şairin şiiri geçmedi elime.Siz de var mı aradığım şiir diye bir göz atacağım şiirlerine.
**Kır zincirleri kadın..
çöz düğümlerini..
Özgür bırak ellerini***
harikaydı...tampuan..tşk.ler...
Bir yalnızlık anında insanın kendisiyle hesaplaşması gibi,sanki ayna ile konuşması,aksı hayali...Ancak yapamaz insan yapacağım dediklerini,yürek buna izin vermez aslaaa.Ama yürek ağır, yürek yaralı.Umutsuz ama kararlı bitirecek,bitmeli böylesine acı veren aşklar,hani bir söz vardırya sen ağlarken,gülümsemenle mutlu olacak insanları düşün,onun gibi...Bırak kalsın anılarda geçmişin,her yeni gün yepyeni bir hayat ve seni bekliyor ....Kutluyorum cannnn,çok güzel olmuş yineeee :))
Bitmeden ömür denen tiyatro..
ve inmeden son perde..
yakalamak zamanı,dünü bırakıp yarına bakmak.
beğenerek okuduğum hoş dizelerdi.yeni üye olaraktan ilk yorumum size oldu.
kutlarım güzel şiirinizi.
Bu son öpüş..
Bu son dokunuş..
Bu son seviş olsun ve son demin.
Bitmeden ömür denen tiyatro..
ve inmeden son perde..
CESURCA YAZILMIŞ DİZELER
SICAK,DUYGUSAL,RİYASIZ
KUTLARIM
HARİKASINIZ
Sizi yaşanılmış öykülerin,şiirlerin
ve mutlaka bir tat alacağınız gönül
soframa davet etsem gelirmisinz
ÜCRET ALMIYORUZ
ŞAHİN ERTÜRK
Nöbetçi şair
Pardon
EMEKLİ ŞAİR
Etkileyici ve anlamlı seslenişle düşündüren bir eser...TAM PUAN.KUTLUYORUM NARİN RUHUNUZU.
Adımız kadın işte.. hüzün bize mi yazılmış bilmem....
E ARTIK BU ŞİİRİ DE ANLAMAZ SA O DOSTUNUZ PES YANİ.. BAZEN HEPİMİZ SUÇU BAŞKALARINA ATRARIZ DA YA HEP Mİ BAŞKALARI SUÇLU BENDE HİÇ YOKMU DEMEYİZ.. OYSA HAYATA TUTUNMAK İNSAN İÇİNE GİRMEK MUTLULUĞU YAKALAMAK O KADAR BASİT Kİ HEPSİ HEPSİ BİRİNCİ ADIMI ATMAK.. AMMAAA GURURDAN KİBİRDEN SIYRILM AK ŞART.. SEVGİLİ DOST ŞİİRİNİ EMEĞİNİ KUTLARIM ÇOK GÜZELDİ AYDINLATICI MESAJLAR İÇERENM GÜZEL BİR ŞİİR ELİNE YÜREĞİNE SAĞLIK. SELAM VE SAYGILARIMLA
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta