İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
hatırladıkça hatırlıyorum...bir flim görüntüsü gibi ...yargı çemberi...farkında mıdır acaba???
..onlar somut yalnızlıklarında her salisede soyutlaşan bir taş heykel oldular....tyebrikler....sana yetişmek zor be kuzen...
kendimi karamsar bilirdim, bu siiri okuyana kadar.
olum yasamin sonu olsa da, yasamnin da hakki verilmeli...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta