Yaren Damla Karayaka Şiirleri - Şair Yar ...

I loved an English soul, and suddenly,
All my past loves faded quietly.
What I felt before was just a dream,
Only with him did love truly gleam.

His smile lit corners dark and cold,

Gözlerim doğarken, bir yük gibi düştüm,
Babamın bakışında hiç ışık görmedim.
Bir adım atsam, duvar gibi sustum,
Sevgiye susadım, sevgiye ermedim.

Ben istemedim bu hayata gelmeyi,

Gelmeyen seni,
Hasretinle büyütüyorum içimde,
Her bekleyişte kalbim daralıyor,
Her anıda biraz daha hızlanıyor atışı.

Özlemin, geceleri uykusuz bırakıyor beni.

Geçmişim
acı veren bir yaraydı,
yaralarla dolu…
Yaraları kanatan
insanların kötülükleriydi.

Gün, ağır bir taş gibi omzuma çöker,
Renkler solmuş, sesler uzak.
Bir gülüş maskesi takarım herkese,
İçimde sessiz bir fırtına, kırık bir şarkı.

Adımlarım yola değil, boşluğa sürüklenir,

Seninle kuğular gibi denizlere açılmak isterdim…
Kaybettiğim kadın, o zaman insanların gürültüsünden uzak olurduk;
birlikte yeni yerlere gider,
kötülüğün adını bile bilmediği kıyılarda
özgürlüğümüzü yan yana keşfederdik.

Dünyaya sayısız insan sığındı,

Bir ben kaldım kıyısında sözlerin.

Karanlık bir gölgeden değil,

Gözümde bir yemin gibi durursun,
Omzundaki yıldızlara bakarken susarım.
Adını andığımda bile içim titrer,
Bilirim… bu aşk yasaktır, ama varımdır.

Senin geçtiğin yollar çelikten geçer,

İkimiz de mutsuzuz, bilemezsin…

Aynı gökyüzünün altında, aynı yıldızlara dalıp duruyoruz.

Ama bu dünyada bizi birbirimize kavuşturmaya izin vermeyen sebeplerle dolu her yer.

Eskiden sanırdım ki…
Her şeyi öğrenirsem, her şeyi hatırlarsam;
dağınık olan içim toparlanır, yaralarım iyileşir.
Zannettim ki gerçeklerle yüzleşmek, bana huzuru getirir.
Yanılmışım.