Dokunuşlarınla dağılan yanlarımı düzeltiyor, ışıyan bakışlarınla iyileştiriyorsun.
Ellerin merhametin memleketidir, avuçlarına sığınan yarsız yurtsuz mülteciyim.
Ruhum vücudunda yatıya kalsın, üşüyorum beni elinin dışında bırakma ey sevgili.
Yanından ayrılınca öğrendim kendime giden yolu, adım isminde anlamını buldu.
Aç ömrünün kapılarını, astığın yüzünü idam sehpasından indirmeye geldim...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta