sen ve sacların ilk bahar yagmurlarında toprak kokan memleketımın o sımsıcak kokususun ve beni hep sürükleyensin. geldigim yere bir nefestir cektigim de alıp götürensin beni doğdugum köyüme. iste sen benim memleketimsin uzaksın yakınsın ama hep özlemimsin hep mecburi ayrılıkların titreyen şarkısısın hep dilimdesin.. benim cocuklugumsun sen benim ilk hatırladıgımsın ılk hayata dokunup tutundugumsun mahsumıyetımsin düse kalka büyüdüğümsün kanattığım dizlerim sin yaramsın sen
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
