Mahalleninin yaramaz çocukları gibiyiz kendimizi kandırıyoruz sanal dünyada, akşam ezanlarıyla eve çağırıyor annelerimiz eve girmeden kapı önünde bırakıyoruz çocukluğumuzu, güneşi asıp fortmantoya beyaz saçlarımızı acılarımızı alıp koltuk altlarımıza hücre misali çekiliyoruz odalarımıza, zindan gibi geceye gecenin ta dibine.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta