Mahalleninin yaramaz çocukları gibiyiz kendimizi kandırıyoruz sanal dünyada, akşam ezanlarıyla eve çağırıyor annelerimiz eve girmeden kapı önünde bırakıyoruz çocukluğumuzu, güneşi asıp fortmantoya beyaz saçlarımızı acılarımızı alıp koltuk altlarımıza hücre misali çekiliyoruz odalarımıza, zindan gibi geceye gecenin ta dibine.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta