Yaralı Kalemim Şiiri - Sevgi Gül İlkan

Giyinmiş geceyi, şiire yıldızdan harfleri
Duygularımda önden önden yürüyor
Peşine dize dize uykusuzluğa sürüklüyor
Şafağın söküşlerine kalemden düşüyorum
Yaralanan yüreğimin her yanı şiir acıyor.

Ay hüzünlü bir saat gölgesinde
Kalp aşka doğru göstersin istiyor
Ritmine güneşten ışık çekiyor

Rüzgarın bam telinde siyahım
Hazala döndüm hazan içinde
Kızılın renginde şafağım.

Kalemim kalbime batıp batıp çıkıyor
Yıllara bugünden mürekkep depoluyor
Aşka ölümüne sözü önde koşuyor
Yetiş bana diye gözü arkada kalıyor.

Kaç kez kurcalanır bu yara sebebim
İntizarın en büyüğünden mi geldin
İmkansızlığın çilesini çekmekteyim.

Bu imtihanı taşıyamıyorum
Ruhuma günden güne ağır geliyorum
Derin uykularda dinlenmek istiyorum.

Nedir bu kalp gözüme vuran
Her nesne itinayla onu giyinmiş
Aşkın veliliğe geçişini resmetmiş
Nefesim de bile onu taşıyorum
Aşka ölüp ölüp diriliyorum.

Sanki kıyamet kopmuş da
Yaşayabileceği tek yer yüreğim.

Derinden bir nefes çekiyorum
Kalemi dilime kilitliyorum
Kendi derinliklerime düşüyorum
Öyle bir dünya ki Rabb'imin keşfettirdiği
Kuyudaki suyu güneşe dolduruyorum
Yüreğimden yüreğine çekiyorum
Ruhuna, ruhuma aşk içiriyorum.

Ay yüzüne teslim mürekkebim.

Şiir yazarken kendimden geçiyorum
Yatağım yüzüne uyumaya geçiyorum
Elini yorganım diye üstüme örtüyorum.

Dünyam başımın üstünde dönüyor
Tüm güzellikler üstüme uçuşuyor
İçim dışım cennet mevsimi oluyor
Nefesimi nefesine katıyorum
Havai fişeklerle göğe veriyorum
O benim iki dünyalık düğünüm
Dans ediyor bir çift hayalim
Beni bu aşk sarhoşluğumdan
Uyandırma yaralı kalemim...

Şiirin yazılış tarihi: 19.2.2012
Düzenlenme tarihi: 19.2.2026
Yapısını bozmadan, derinlerdeki duygusunu işleyerek zenginleştirdim🌹