Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Gecenın illerlemiş bu saatinde hüzün dolu bir o kadar güzel bir şir okudum
umut olmasaydı ilk acıda giderdik...
anlayamazdık acıların geçici olduğunu...
anlayamazdık sevginin daimi olduğunu...
anlayamazdık dostluğun değerini...
anlayamazdık duyguların varlığını...
saygılarım yüreğinize ve kaleminize...
yaşamak bilinmeyene yolculuktur hep...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta