Dünya sızısının da kıyısından yakalamışım.
Derince bir yara değildir bendeki.
Bir sıyrık, bir kâğıt kesiği.
Hep sinir uçlarıma dokunur,
Oradan yakalar beni.
Ne kendimi tanımlayabilirim ne acımı ispat edebilirim
ve gıdıklanır gibi, hayasızca da bir zevk alırım acı çekiyor olmaktan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta