Yara Şiiri - Bala Hanım Kara

Bakıp bakıp daldığın divandan gözümü çektim.
Senden sonra çok da yas tutmadım suratımda.
Yıkadım, kuruttum senden kalan günlerimi;
fazla kabarmış yüreğimi bastırdım.
Oturttum karşıma
alıp veremediğim ne varsa—
hani hesap bu ya hayat,
birimiz borçlu çıkacaktık
bu zamanın en yoksul mahkemesinden.
İnce ince değil,
bile bile konuştuk.
Gelmişin geçmişin anasını ağlatacaktık
biraz lanetledik, biraz ağladık.
Kah güldük, kah diş sıktık.
“Sen var” dedim, “ben var” dedim.
Uzun uzun sustuk.
Çünkü bitmeyecek
dertti bendeki yara.
“Anlat” dedim,
gözüne dizine duran yıllarımı.
“Kaderin anasına benzeyen bir zamandın” dedi.
Şimdi
seni beklemenin özgürlüğünü yaşadığım günlerdeyim.
Yarıp geçti evet...

Ama kanı hâlâ benden soruluyor.
Kader bile geç kaldı benden özür dilemeye.