Yâr Olunca Şiiri - Muhammed Bozbey

Derviş, yıllarca ilim öğrendi, yollara düştü, kapılar aşındırdı. Bildiği çoğaldıkça içindeki eksiklik de büyüdü. Bir gün, yorgun bir hâlde dergâhın avlusuna oturdu ve başını göğe kaldırdı: “Bu kadar arayış niye?” dedi kendi kendine. O anda anladı ki aradığı yolun sonunda değil, yolun sahibindeydi. Yâr olmadıkça ne ilim tamamlanıyordu ne de kalp. Ellerini açtı; yarım kalan ne varsa, O’na bıraktı. Ve bildi: Yâr olunca, yarım kalmazdı insan.