Yar mektubu Şiiri - Sami Özay

YAR MEKTUBU
Ey benim uğruna candan geçtiğim bir canına bin bedel biçtiğim yârim
Gelişinle karanlığıma ışık ruhuma rahmet ömrüme bereket vermiştin
Geldiğinde düzleşti yüzümdeki kırışıklıklar fer oldun gözlerime
Ömrüm oldun nefes oldun evvelim oldun ahirim oldun
Aşk denen nimeti tatmama sebep oldun
Gittin imtihanım oldun
Gittin dedim ya güzelim öyle yok olup gitmek değil ruhumdan aldığım soluktan damarımdaki kandan
bir an bile çıkmadın
Acıyla taşıdığım yokluğundan bir kez bile şikâyet etmeden kahrında hoş lütfunda hoş diyerek sustum
Gözümden dökemediğim yaşlarımı yaslı gönlüme kan edip doldurdum
Doldum taştım hasretinle kırdım döktüm duygularımı umutlarımı
Hayallerimi serdim yoluna
Güller ektim gönül bahçeme orda yeşerttim dünyada soldurdum
Saçlarım bile uzamaz oldu yokluğunda eller beğenir diye
Dillerim söylemez oldu eller etkilenir diye
Kalemim yazmaz oldu eller okur diye
Kan mürekkebi doldu hokkam sevdamı divit yaptım
Uğruna yazdım sana yazdım dünyamı sana adadım
Vuslatı düşündüm ağladım hasreti hissettim ağladım
Deryalar yaptım göz yaşlarımı vasıtan yaptım gönül kayığımı
Çıkıp gelsen gönül gülistanımdan fecre kadar izlesem cemalini
Gökte Çoban Yıldızı görünene dek tutsam ellerini
Çatlayan dudaklarından gamzelerine kadar öpsem
Sonra gamzelerinde kaybolsam
Bir mucize olsa da gülistanım da bulsam seni
Kabul olunmuş duam olsan
Denizle ay ışığı gibi olsak
Mehtaba dalıp her andığım da keşke yanımda olsan
Ahir kelam yârim hasretim muhtacım sana
Doymadım doyamadım aşkına sevdana