Yâr Kürem Şiiri - Esma Özdemir

onlarca şiir yazdım uğruna
onlarca türkü yaktım
döktüm patikalarda...

biliyorsun
yâr küremin ekseninde dönen
gezegenleri!
tanıyorsun
merkezkaç kuvvetimin
sarsılmaz dengelerini!
daha, nelerimi nelerimi…
biliyorum
benimle ilgili tüm bildiklerini!
saklıyorum
annemin gelinlik sandığında
oymalı, çam kokulu
çeyizlik düşlerimi!

biliyorsun sevdiğim;
derdim ne şiir, ne şarkı...
ne de kafiye, adamakıllı!
maniler anlatamaz
içimdeki çalkantıları!
türküler ağıt olsa, ne yazar!
aruz vezni, çığır açsa ismimle
notalar dans etse dudaklarımda
Horon, Halay, Ellik
yer gök bir olup ayağa kalksa
anlatabilir mi!

hangi uzun havaya katsam sesimi
koysam yüzüme elimi ve
dalsam uzaklara...?
gitse gözlerim, zümrüt çayırlarda
otlanan ceylanlarla sulansa!
kendimi vursam yollara
atsam, bıraksam umutlarımı
dayasam sırtımı
aman vermez, sıra sıra dağlara

ne çare, gül ile gelen güllüm!
ne çare, iki gözüm!
anlatamazlar hiçbiri
senin sözlerindeki kadar
içli ve hüzünlü benim derdimi!

bana senden
benim seni sevdiğim kadar
bir sevda dilerim yalnız!
ve o kadarcık sevebilseydin beni
yeterdi ancak!

fakat bilir misin
derdimin hece, ölçü
uyak, durak olmadığını?
ninni makamında
bestelenmiş şarkımı...
gurura tekme vurup
divaneliğe böylesine tutkunluğumu...
el-gün demeden sana vurgunluğumu..
yalnızca sen bilmelisin!
ve sadece sen
sevebilmelisin gülüm beni
sadece sen!