Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
gecem var, gündüzüm var,
nedendir bilinmez hala umudum var,
üsküdar'ım var, istanbul'um var,
martılara bakmaya yüzüm var,
ya senin yar,
söyle gökyüzünde neyin var.
Yüreğin hep sevgiyle kalsın sevgili Turgay
Nuri CAN
Nıjmegen / Hollanda
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta