Yar-2 Şiiri - Zeki Tokgöz 2

ÖĞRETTİN YAR
Ne kadar uğraşsam da hakkını ödeyemem;
Candan sevip uzakta kalmayı öğrettin, yar.
Yüreğim izin vermez, kötü bir söz diyemem;
Aşk derdini kendimle bölmeyi öğrettin, yar.

Terk ettiğin o günler hep seni anıyordum,
Bir Kerem olmuştum ben; yandıkça yanıyordum.
"Artık hiç yaşayamam, ölürüm," sanıyordum;
Sevdanın üstesinden gelmeyi öğrettin, yar.

Seninle yar olmaktı dünyada tek muradım,
Kaybettim benliğimi, Mecnun'a çıktı adım.
Belki zor oldu ama sensizken de yaşadım;
Her derdime bir derman bulmayı öğrettin, yar.

Hiç kötü konuşmadım, ah etmedim bir kere,
Kimseye göstermedim gark olsam da kedere.
Asla isyan etmedim, boyun eğdim kadere;
Yüreğim kan ağlarken
gülmeyi öğrettin, yar.

Ettiklerini duysa sana kin kusar Aslı,
Yine sensiz geçiyor ömrümün en son faslı.
Gülistanda gül açmaz, lalezar zaten yaslı;
Baharın ortasında solmayı öğrettin, yar.

Her zaman söz verip de cayıyorsun gelmekten,
Neden utanıyorsun gözyaşımı silmekten?
İnan ki korkmuyorum bir an olsun ölmekten;
Haşmetli'ye yaşarken ölmeyi öğrettin, yar.
Zeki Tokgöz (Haşmetli)