Varlığı ve var olanı yoktan var eden bir Yaratıcı’nın olduğuna iman etmiş birisinden yaratılmış olan her şeyin olduğu gibi, bahşedilmiş hayatın da bir sonunun olduğu bilincini taşıyor olması beklenir.
İnsan eğer bunu idrak etmemişse ya da idrak etmesine rağmen inkâra kalkışmışsa ve yahut hafife almışsa o kaçınılmaz son geldiğinde itiraf ettiği pişmanlığın hiçbir değeri olmayacağı aşikârdır.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta