İnsana, hayata, dünyaya dair yapıp ettiklerimizin, davranışlarımızın, sözlü ya da yazılı faaliyetlerimizin yeterince ilgi görmüyor olmasından mustarip olabiliriz.
Bu yüzden susmayı tercih edebilir ve bunda da kendimizi haklı görüyor olabiliriz.
Lâkin bu tercih çözüm üretmez. Çünkü 'yeterince' kelimesi görecedir, insandan insana değişir.
İşte tam da bu sebepten başkalarının değil, kendi değer yargılarımız önemlidir ve yeterli olan budur.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta