Her insan yüreğinde bin bir acıyı taşır.
Taşıyamadığı zamanlarda bazılarını eşi ve dostlarıyla paylaşır, ağırlıklarından kurtulur, sükûn bulur. Kimini ise sadece bir kaç yakın dostuyla…
Ama bir de hiç kimseye ve hatta kendisine bile söylemedikleri vardır ki insanın, asıl ağırlığı bunlar oluşturur.
Yani yüreğinin en derininde bir yerde gömülmüş olanlar…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta