Gökyüzünden usulca inerken mavi.
Denize yansıdı birden rengi.
Mavileşti ufukta gökle yer arası.
Sonra insanların yüreğine yansıdı.
İnsan en güzel rengin mavi olduğunu anladı.
Sadece bir renk değildi mavi.
Bu yüzden bazılarımızın yüreği hep mavi kaldı.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta