Yanlızım senyorita Şiiri - Muhammed Yağmur

Yalnızım senyorita…
Sokak lambaları bile tanımıyor artık adımlarımı,
gölgem benden önce dönüyor eve,
penceremde ışık yok,
kapımın eşiğinde bekleyen kimse yok.

Yalnızım…
Sesini hatırlatan bir rüzgâr bile esmez oldu,
gökyüzü sessiz,
yıldızlar bile bana bakmaktan vazgeçti.
Bir şehrin ortasında,
hiç kimsenin duymadığı bir fısıltı gibiyim.

Yalnızım senyorita,
çünkü sen yoksun.
Ve yokluğun,
varlığından daha gürültülü.
Her köşede, her şarkıda,
adını saklayan bir yankı dolaşıyor.

Bazen diyorum ki;
gelmesen de olur,
ama sesini gönder bana,
bir akşamüstü balkonuma konan serçe gibi.
Böylece bilirim,
hâlâ bir yerlerde nefes alıyorsun.

Yalnızım senyorita…
Ve bu yalnızlık öyle derin ki,
kimseye anlatamıyorum.
Çünkü herkes dinler,
ama kimse senin kadar anlamaz beni.