Dolunayın karanlık yüzü, gecenin sessizliğine fısıldar,
Yalnızlık, gökyüzünün sonsuz boşluğunda bir yankı bulur.
Her yıldız, uzak bir umut ışığı gibi parıldar,
Ama ay, bu gece, kendi yalnızlığını kucaklar.
Gümüş ışıklar arasında, sessizce kaybolan bir gölge gibi,
Yalnızlığın dansı, rüzgarın melodisine karışır.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta