yalnızlığıma değerse yanlışlıkla dokunuşun geri gelmez yağmurlar buharlaşıp uçuşunca ben isterim ki hep düşüncelerimin yanında oturasın zihnim bir köşeye odaklanınca canlanır bütün varlıklar yeter ki nefes alsın toprak ben ölmeye razıyım sen yeter ki yalnız kalmayasın yürüyerek gelirim yanına dünyanın öbür ucundan şimdi beklemeye dursun zaman geleceği geçmişimle yargılasın beni yaşadığım an donsun elime yapışmış ukala kürdan gerçekten de varsa eğer bu dünyanın çivisi bir çivi de ben çakarım üzerine olur biter tuz serpsin açılan yarama bulutlar önümde ördekler yürüsün kaypak kaypak ben beklemeye hazırım
Ah eller üstünde çiçekler içinde
Dudağında yarım bir sevda hüznü
Aslan gibi göğsü türküler içinde
Rastlardım avluda hep volta atarken




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta