Bir yanımız “koy ver gitsin” diyordu, yaşa doya doya,
Bir yanımız tutsak ediyordu kendine, çarpa çarpa.
İki yanımızı da biliyordum, seviyordum iki yanımızı da.
Ama en çok, bu yandaydı yaramaz sözlerimiz,
En çok bu yanla sevişiyordu çünkü gözlerimiz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Teşekkürler
özel yazılmış dizeler.kutlarım.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta