Yankısız Uçurum Şiiri - Asaf Eren Türkoğlu

Bir başkasının gölgesinde serinlemeyi bir sığınak sanıp, aslında o gölgenin altında yavaş yavaş donduğunu fark etmediğin o kör noktadasın. Kendi içindeki o devasa boşluğu başkalarının alkışlarıyla doldurabileceğine olan o sığ inancın, seni sadece daha derin bir kimsesizliğe sürüklüyor. Sen, başkalarının sofrasındaki eksik bir tabak olmamak için kendi mutfağını ateşe veren, sonra da o dumanın içinde nefes almaya çalışan mağrur bir kurbansın. Söylesene, senin o bitmek bilmeyen anlayışından beslenenler, senin ruhun daraldığında sana tek bir santimetrelik özgürlük alanı bıraktılar mı?

Hangi yanılsama seni, herkesin yarasına merhem olursan kendi yaralarının iyileşeceğine inandırdı? Başkalarının memnuniyetini bir yaşam amacı haline getirirken, aslında kendi varlığını birer taksit halinde başkalarına dağıtıyorsun. İnsanlar senin bu sınırsız vericiliğini bir asalet değil, sömürülmeye açık bir zafiyet haritası olarak okuyor. Oysa sen, başkalarının yelkenleri dolsun diye kendi nefesini tüketen, fırtına koptuğunda ise ilk feda edilen o adsız rüzgârsın. Kendi bahçendeki ağaçlar susuzluktan kururken, el âlemin saksılarını gözyaşlarınla sulamanın bedelini ne zaman ödeyeceksin?

Geçip giden her an, başkalarının hayatlarındaki gedikleri kapatmak için harcanamayacak kadar kıymetlidir; sen başkalarının rotasını çizerken kendi gemini çoktan karaya oturttun. Bir gün o sahte kalabalıklar dağıldığında ve ışıklar söndüğünde, elinde kalan tek şeyin başkalarından artan o anlamsız sessizlik olduğunu göreceksin. Bu haksız bölüşüme artık bir nokta koy. O üzerine emanet edilen beklentileri, o ruhunu ezen görünmez ağırlıkları ait oldukları yere fırlat ve sadece kendi çıplak, kimsesiz ama eğilmeyen gerçeğinle yüzleş.

"Başkalarının kalbinde geçici bir taht kurmak için kendi ruhunu zindan edenler, özgürlüğün tadını ancak o taht yıkıldığında hatırlar."