Yankı Şiiri - Buse Nur Manga

Dingin maviliklerin ortasında
duruyorum,
hiçbir yere yetişmem gerekmiyormuş gibi
ama içimde hiç dinmeyen bir yankı var.

Deniz konuşmuyor,
yine de her dalga bir cümle bırakıyor dudaklarıma.
Söyledikçe ağırlaşıyorum.

Ufuk eriyor gözlerimde,
rüzgâr kalbimin en kırılgan yerini buluyor,
ve oraya sessizce yerleşiyor.
Deniz eski bir dost gibi bakıyor bana,
tanıyor beni.
Herkesten daha çok belki.
Sormuyor ama biliyorum:
neden hâlâ taşıyorsun kendini?

Ruhum suya karışmak istiyor,
hafiflemek,
kaybolmak,
belki biraz da silinmek.

Güneş batarken
su titriyor,
ben kıyıda kalıyorum.

Belki bir gün
bu yankı bir şarkıya dönüşür,
Belki bir gün
dalgalar beni de alır
huzura
Ya da
uzun bir arayışın içine.

Şimdilik
sadece dinliyorum.
deniz susuyor,
bende susuyorum.
Hiç dinmeyen o yankı,
dalga dalga
içimde devam ediyor.