Hani ilk doğduğumuz gibi dünyaya
İlk gözümüzü açtığımız evimize
Hep yanımızda annemiz, babamız
İlk göz ağrımız mahallemize
Mahllemizden eser kalmadı şimdi
Belki evimiz de yok artık
Nasıl da büründüm yalnızlık matemine
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta