Yanılgı Şiiri - Salim Diyap

Tek tek açıp kelimeleri kayıp,
satırları boş bulana kadar;
koltuk altımda, yüreğime yakın
taşıdığım kitaplar gibi
bildim dostlarımı.

Bir kuş göçü sonrası
boşalan bir vadi gibi
boşaldı yüreğim.
Adlarını ansam,
kırılıyor sesimin dalları.
Bense hâlâ çiçeğe durmuş
bir ağacın inadıyım;
onlar, mevsimsiz dökülmüş
yaprakların hatırası.

Meğerse üstünden yıldızları çekilmiş
yollar yürümüşüm.
Ne vakit tökezleyip bakındım etrafıma,
anladım:
zifiri bir karanlıkta,
mezarlığa dönmüş bir yürekle
yol aldığımı.