Yanılgı Şiiri - Sadık Kocabaş

YANILGI :

Sığ sularda yüzen küçük balıklar,
Deryayı önümde diz çöktü beller.
Yalanla örülmüş boş tanıklıklar,
Zulmü adalete denk düştü beller.

Vahayı unutup kuma sarılan,
Yolun yarısında nefsi yorulan,
Bulanık pınardan içip durulan,
Kendini ummana ulaştım beller.

Kargadan ders alıp bülbüle küsen,
Hakikat bağına sert rüzgâr esen,
Kendi gölgesine hükümler kesen,
Güneşi emrine yaklaştım beller.

Emeği bilmeden sofraya çöken,
Sevgi tarlasına dikenler eken,
Boynuna gururdan bir zincir takan,
Yükünü cevherle paylaştım beller.

Kof kütük üstünde saraylar kuran,
Mertlik meydanında arkadan vuran,
Zamanın içinde saplanıp duran,
Tarihin önünde devleştim beller.

Gönül kitabını tersten okuyan,
Nefret tezgahında hüsran dokuyan,
Hiciv vadisinde zehir şakıyan,
𝓚𝓪𝓵𝓮𝓶𝓼𝓲𝔃 𝓢𝓪𝓲𝓻'𝓵𝓮 dertleştim beller.