Yine gözlerim dalıyor, yarattığın gökyüzünde…
Senin yüzün beliriyor, gecenin koyuluğunda…
Ürkekliğin sarkıyor, yıldızların ucundan…
Dudaklarımda dudaklarının izi yerine,
Rakı kadehlerinin acımasız sarhoşluğu var, şimdilerde…
Başka ne acıtabilir ki, bu kadar içimi?
Seni böylesine sevmişken…
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta