Yine gözlerim dalıyor, yarattığın gökyüzünde…
Senin yüzün beliriyor, gecenin koyuluğunda…
Ürkekliğin sarkıyor, yıldızların ucundan…
Dudaklarımda dudaklarının izi yerine,
Rakı kadehlerinin acımasız sarhoşluğu var, şimdilerde…
Başka ne acıtabilir ki, bu kadar içimi?
Seni böylesine sevmişken…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta