Yangın Var Bu Sokakta Şiiri - Veysel Sari

Bak yine gece çöktü, şehrin ışıkları tek tek söndü,
Bir ben kaldım ayakta, bir de bu bitmek bilmeyen efkar...
Cebimde kırık bir umut, dilimde paslı bir sitem,
Seni düşünüyorum, ciğerim yanıyor ulan, sorma gitsin!
Sen gittin ya,
Ben bu koca kentin ortasında, sahipsiz bir çocuk gibi,
Bir başıma, üşüye üşüye kaldım.
Hangi kitap teselli eder şimdi bu kalbi?
Hangi kadeh doldurur senin o derin boşluğunu?
Aşkın yakıyor beni, anlıyor musun?
İçimde sessiz bir volkan, ha patladı ha patlayacak,
Gözlerimde birikmiş yılların o yorgun, o kirli yağmurları...
Geri dön!
Çünkü senin yokluğun, sırtımdan yediğim en ağır darbe,
Senin yokluğun, uykusuz gecelerimin en azılı katili!
Biz ne fırtınalar atlattık, ne uçurumlardan döndük,
Ne yeminler bozduk da eğmedik şu dik başımızı.
Ama senin bu sessizce çekip gidişin var ya...
İşte o, bütün savunmamı yıktı, bütün kalelerimi düşürdü.
Şimdi her köşe başında senin hayalini kovalıyorum,
Eski bir dostu arar gibi, çocukluğumu arar gibi...
Geri dön diyorum sana, geri dön!
Eğer dönmezsen;
Bu şehri sessizliğimle ayağa kaldıracağım,
Bütün sokaklara senin adını hıçkırıklarla yazacağım.
Seni bir yara gibi, bir nişan gibi taşıyacağım göğsümde.
Gözlerin; sığındığım son limandı benim,
Gülüşün; şu yalan dünyadaki tek gerçeğimdi.
Gel ki, bu ateş daha fazla can yakmasın,
Gel ki, bu yürek büsbütün kararmasın.
Sen benim bitmeyen türküm, sen benim sönmeyen umudumsun.
Aşkın yakıyor beni, duyuyor musun?
Geri dön...
Ya gel bu ateşi beraber söndürelim,
Ya da bırak, bu yangın her şeyi küle çevirsin