Vakit yine sensizliğin kendisi
Ne öncesi,ne sonrası
Tam da yalnızlığımın en sensiz vakti.
Şimdi giden yolcu trenlerinin ardına takılan
çocuksu bakışlarımla yalnızlığımı seyrediyorum,
Seyrettikçe sesi daha da yükseliyor
bütün istasyonlarda yalnızlığımın sesi.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta