Bir hayalde daldım kaldım,
Depremlerde ben de yandım,
Oyy! Eriyip akıp gittim,
Maraş diye yandı gönlüm.
Gece ulaşmaz sabaha,
Yavru, gardaş, ana, baba,
Hüzün çöktü tüm vatana,
Adana’ya yandı gönlüm.
Ne bir çatı, ne bir ekmek,
Anne kucağında bebek,
Sarılmışlar kedi, köpek,
Canlarıma yandı gönlüm.
Unutulmaz 6 Şubat,
Yerle bir oldu çok hayat,
Kimdeydi söylen kabahat,
Malatya’ya yandı gönlüm.
Bizi yıkan deprem değil,
Yaşananlar kader değil,
Hâk nezdinde kabul değil,
Tüm canlara yandı gönlüm.
Kayıt Tarihi : 7.2.2026 01:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, 6 Şubat’ta toprağa değil, insanın yüreğine çöken enkazın ağıdıdır. Adı bilinen şehirler kadar, adı kalbimizde kalan canlar içindir. Mekânları cennet, devirleri daim olsun:(
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!