Nice deprem, nice yangınlar gördü.
Yanıp tükenmedi, dayandı yürek.
Zulmü merhem diye, gönlüne sürdü.
Kendi kanlarıyla, boyandı yürek.
Canan varsa, vardır arzda hevesim.
Canansın ölürüm, çıkmaz nefesim.
Şiir olup çağladı, gönül sesim.
Gizli değil, her an üryandır yürek.
Ne yazım var ne kış, baharım sensin.
Riya yok sözümde, pınarım sensin.
Akıl mantık yok, kararım sensin.
En güzel canı sevdi, yandı yürek.
Birol EROL Manavgat
Antalya 18 Şubat.2012
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta