Bir yiğit için için gözyaşları dökerse
Ab-ı revan olupta dağı, taşı geçerse
Gözleri kömür gibi saçı zeytin karası
Bir güzelin ardına düşerse bekletmeyin
Bir yiğit elem, keder, alev, ateş coşarsa
Hep ağlayı ağlayı göğsünü de döverse
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta