Ne zaman senden kaçsam,
Senin yanında, nefes nefese kalmış bir şekilde buluyorum kendimi.
Çok özledim.
Çok bittim, çok yandım, çok yoruldum.
Ama hiç vazgeçmiycem çünkü çıkmadık candan umut kesilmez, doğmamış çocuğa kaftan biçilmez, güneş girmemiş eve doktor olanların hikayesin de hep mahvolanlarız biz nasılsa.
Biz hep kahrolanız.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta