yaşarken usul usul şehrin köşelerinde,
sen çıktın karşıma,sessiz sakince
baktın önce saf saf yüzeme
bu çöplükte ne arıyorsun diye
cevabım yoktu,diyemezdim nedeni
ben sevginin çöpçüsüyüm,
dolaşırım bazen buralarda,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta