YALNIZIZ
Sadece insan konuşur sanırız, hayatın feryadına kulak tıkarız
Ruhumuz sızlar, boğazımız düğümlenirken, ne ölüme ne ölüye ağlarız
Ya yaptıklarımızdan pişmanlık duyarız, ya da yapmadıklarımıza yanarız
Ölünün toprağına su gezdirirken, dünya boşmuş anlarız
Bu dünyada yaşayan değil, yürekte yarayız, belki bir gözyaşından arta kalanız
Beşer dünyaya kanıp şaşar iken, yerin altında yapayalnızız
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta